مرا اينگونه باور کن...

کمي تنها ،

 کمي بي کس ،

کمي از ياد رفته...

 خدا هم ترک ما کرده ،

 خدا ديگر کجا رفته...؟!

نمي دانم مرا آيا گناهي هست..؟

 که شايد هم به جرم آن ،

 غريبي و جدايي هست..؟؟؟

کاش آسمان ميدانست درد من چيست !

کاش ميدانست نياز من چيست!

کاش ميدانست به يک قطره باران نيز قانعم....

کاش آسمان ميدانست درد مني که همان کوير خشک و بي جانم چيست!

دلم مثل کوير از محبت و عشق خشک و بي جان است ،

 عاشقم ولي ، يک عاشق تنها!

يک عاشق بي کس ! عاشقي که معشوقش در کنارش نيست....

کاش دريا ميدانست کوير چيست!

راز درون دريا رويايي است محال براي همان کوير تنها!

دلم مثل کوير آرزوي ديدن دريا را دارد اما دريايي نيست تنها يک خواب است و بس!

کاش باران ميدانست معني انتظار چيست ....

مني که همان کوير تشنه و بي جانم سالهاست که انتظار يک قطره باران

را ميکشم اما افسوس که اين انتظار بيهوده است....

و اي کاش آسمان ميدانست درد دل اين کوير خسته و تشنه چيست!

چراغ چشم تو

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه؟!نمی دانم...

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین تو اما سرد...آه

کدام نشانه دویده ست از تو در تن من؟

چه آرزوی محالی ست زیستن با تو

مرا همین بگذارند و یک سخن با تو

بگو به من برو جگر کوه قاف را بشکاف

ستاره ها را از آسمان بیاور به زیر

تو را به هرچه تو گویی...به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه...صبر مخواه

که صبر راه درازیست  به مرگ پیوسته ست

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

خدایا با من چه خواهی کرد؟!...با من چه خواهی کرد؟

با منی که نماز تو را در محراب چشم اوگزاردم

وبه جای خانه ی توکوی او را گزیدم وبه جای راه تو

به راه دل رفتم...با من چه خواهی کرد؟!...

که بهشت تو را در او خلاصه کردم با من چه خواهی کرد

که دیوانه اش گشتم به جز او نمیتوانم به هیچ چیز دیگر

بیندیشم من مجنون او گشتم بیمار عشق او منم...

آخر با من چه خواهی کرد با کسی که ...

سبب منم که میشکنم
اما حرفی نمیزنم
اگه هیچ کس برام نموند
واسه اینه که سبب منم
کاشک بدونی ماتم دنیام
بی تو فقط گریه می خوام
کی میدونه این حسرتها
چه کرده با روزو شبام
توی زندگیم یه دنیایی
یه کابوسم تو رویایی
یه پاییزم تو بهاری
من یه مرداب تو دریایی
از این گریه چی میدونی
نه دردمی نه درمونی
به چه امید می خواهی باشی
که پیش دردام بمونی
تو زندگیم یه دنیایی
یه کابوسم تو رویایی
یه پاییزم تو بهاری
من یه مرداب تو دریایی
سبب منم که میشکنم
اما حرفی نمیزنم
اگه هیچ کس برام نموند
واسه اینه که سبب منم

ای کاش میفهمیدی...ای کاش...

بدون اینکه تو بدانی...ولی ای کاش میدانستی که لا اقل برای توست

کاش میدانستی این من هستم که میبازم میمیرم و باز هم برای تو آری برای تو!...

سرشاری...تو همه چیز منی در این دنیا با این وسعت چشم من فقط به دنبال توست و فقط

میخواد تو روببینه قلبم برای تومیزنه هیچ چیز دست من نیست من عاشقم و فقط عاشق تو.

وقتی گریه کردیم گفتن که بچه است...

وقتی که خندیدیم گفتن دیوونه است...

وقتی که جدی بودیم گفتن مغرور...

وقتی شوخی کردیم گفتن سنگین باش...

وقتی که حرف زدیم گفتن زیاد حرف میزنه...

وقتی که ساکت شدیم گفتن عاشقه...

حالا هم که عاشق شدیم میگن گناهه...

وای تو رو خدا گیر ندین!...پس ما چی کار کنیم؟!...

گفتم شاید ندیدنِت از خاطرت دورم کنه


دیدم ندیدنت فقط می تونه که کورم کنه


گفتم صداتو نشنوم شاید که از یادم بری


دیدم تو گوشام جز صدات، نیستش صدای دیگری


ندیدن و نشنیدنت، عشقتو از دلم نبرد


فقط دونستم بی تو، دلم پرپر شد و گم شد و مرد


امروزُ محتاج توام، من نمی گم دلم می گه


فردا گر مُردم نیا، چه فایده دارد نوشدارو دیگه؟

سال ها گذشته است و چشم انتظار من

آسمان مرا به معجزی بزرگ وعده داده است

آسمان مرا به بازگشت او نوید داده است

روز و شب در انتظار بازگشت آن مسافرم ...

اون روزا که بی تو پرپر می زدم کجا بودی؟

از جلوی در خونتون تو کوچمون رد میشدم کجا بودی؟

به امید لحظه ای تو رو دیدن سر کوچه انتظارتو من می کشیدم کجا بودی؟

اون روزا که به هوای دیدن چشمای تو من به هر خیابونی سر می زدم کجا بودی؟

اون روزا که از غم عاشقی ودیوونگیت به دل شکسته ام خنجرمیزدم کجا بودی؟

اون کسی که واست ساز می زنه خونش کجاست؟ کجاست اونی که میخواد تو رو از من بگیره

وقتی که رو سرنوشت خط ای با کلی بغض تلخ می کشیدم کجا بودی؟

یکی داشت و یکی نداشت!

اونی که داشت تو بودی اونی که تو رو نداشت من بودم

یکی خواست و یکی نخواست!

اونی که خواست تو بودی اونی که بی تو بودن را نخواست من بودم

یکی بود پس کی نبود!یکی بود و یکی نبود!

اونی که بود تو بودی اونی که نبود من بودم!

یکی آورد و یکی نیاورد!

اونی که آورد تو بودی اونی که جز تو به هیچ کس ایمان نیاورد من بودم

یکی برد یکی نبرد!اونی که برد تو بودی اونی که دل به تو باخت من بودم

پس هم خوش به حال تو وبیشتر خوش به حال من که دل به تو باختم!

به آسمان دل نگريستم
آسماني بي ستاره و خاموش بود
اشك ريختم
فرياد زدم
تا اينكه سوسوي ستاره اي را ديدم
تنها ستاره آسمان دل ، درخشيد
آسمان را در آغوش كشيدم
چشمانم را بستم
تا تك ستاره ي روشن را تصور كنم
زيبا بود
دلنشين و عاشق بود
رنگين كمان قلبش ديوانه كرد دلم را
ساده بود و ساكت
ناز بود و نوراني
صدايش كردم
با لحني عاشقانه جوابم را داد
اما ندانست كه دل ، عاشق و ديوانه اش شد
ستاره درخشيد
دلم لرزيد و ديوانه شد
چشمانش را پرستيدم
قلبش را درون قلبم حبس كردم
توانستم به آرزوي عاشقانه قلبم برسم
آنگاه بود كه از خواب زيبا و خيالي ام بيدار شدم
و فهميدم كه خوابي بيش نبوده
اي كاش هيچگاه از خواب و خيال بيدار نمي شدم
باز چشمانم را بستم و به سرزمين عشق و ستاره ها سفر كردم
اما اين بار ، ديگر ، از خواب بيدار نخواهم شد.

نسیم از لابه لای شاخ و برگها هیچ پیغام خوشی را به گوش من نرساند

اشکی نمانده که بر گونه گلها نریخته باشم هیچ نجوایی عاشقانه نمانده

که از سوز این دل شکسته ام به دست آن اهورایی عاشق آن دلداده زیبا

نرسانده باشم ونگاهی پر از التماس که نداده باشم  امواج نا آرام فکرم با

سیلی خروشان دایم بر ذهن من می کوبد  تا کی حجم حضورم از تپش ثانیه ها

بدرد آید؟!تا کی غروب های غربت شماره شود؟تا کی طوفان حرفها به خروش

آید؟تا کی غرور؟تا کی تنهایی؟تا کی غروب عاشقان؟تا کی درد عشق را کشیدن؟

هيچ كس ويرانيم را حس نكرد
وسعت تنهائيم را حس نكرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نكرد
در هجوم لحظه هاي بي كسي
درد بي كس ماندنم را حس نكرد
آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه پايانيم را حس نكرد

چشم من میل غریبی واسه گریه داره امشب

از در و دیوار خونه بی تو می باره امشب

نامه های عاشقونه همدم اشکای سردم

نیستی اما من هنوزم دنبال چشمات می گردم

غم و غصه یه دنیا توی قلبم پا میزاره

وقتی که تو خاطراتت پرسه میزنم دوباره

با صدای هق هق من می شکنه سکوت خونه

به جزاین اشکای حسرت همیشگی بامن نمی مونه

توی هر قطره اشکم می بینم از تو نشونی

اشکا فریاد میزنن کاش تو بیای پیشم بمونی

رفتی اما توی اشکام تو همیشه موندگاری

همین اشکا مونده از تو واسه من یادگاری

من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که میدانم مرگ ویرانگرچه بی رحم و شتابان می رسد            

پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست اعتباری نیست!...

بین مرگ وآدمی قول و قراری نیست

من که میدانم اجل ناخوانده وبیدادگر

سرزده می آید و راه گریزی نیست

پس چرا؟پس...پس چرا عاشق نباشم؟!...